Γράμμα στον δικό μου Άγιο....

Αγαπημένε μου,

η Ρούλα είμαι και αν νόμιζες πως αν και 27 θα σταμάταγα αυτήν την ιστορία με τα γράμματα,είσαι φανερά γελασμένος...

Φέτος λοιπόν θα σε γυρίσω σε μια παλιά γνώριμη και αγαπημένα μαγική εικόνα...

Χριστούγεννα, ένα μισογεμάτο ποτήρι νερό και ένα γεμάτο γλυκά ψίχουλα απο μελομακάρονο πιατάκι κοντά στο δέντρο,φωνές απο το καθιστικό και γέλια στην κρεββατοκάμαρα...

''μαμά,μπαμπά,ήρθε...ήρθε...''

σκισμένα περιτυλίγματα κάτω απο το δέντρο και μια ζεστή αγκαλιά απο την οικογένεια στην κρεββατοκάμαρα,

πρωινός εκκλησιασμός και κους κους για τα δώρα και έπειτα το ζεστό σπίτι της γιαγιάς που ξημέρωβραδιάστηκε στην εκκλησία και όμως όπως κάθε χρόνο τα είχε όλα έτοιμα και ζεστά.Εκεί πάνω τρώμε κοτόσουπα και μπάμπο στις 8 το πρωί και όμως κανείς δεν παραπονιέται που τρώει φαγητό αντί να πιεί καφε...είναι η μαγεία αυτής της γιορτ'ης και του εθίμου που το λαχταρά ο οργανισμός σου...και έιναι όλοι εκέι...όλοι...και γελάνε και πίνουνε κρασί και αγκαλιάζονται και φιλιούνται....μετά έρχεται ο καφές και τα μουχούλια σταλμένα απο την Ξάνθη με αγάπη και μεράκι και επιστρέφουμε πάλι στα καθημερινά μας ωράρια ...ο καφες πρωινός δηλαδή και το μεσημέρι κοψίδια και ψησίδια στην αυλή παρά το κρύο...

Μαγικές εικόνες και απο εμένα φέτος μια ευχή αντί για δώρο...

Είθε κάθε οικογένεια στην γή να έχει τέτοιες μαγικές στιγμές γεμάτες Αγάπη και ζεστασιά,

σε φιλώ το Ρουλάκι που πάντα ήξερες.

Πως πέρασε έτσι ο καιρός....

Είχα πολύ μα πάρα πολύ καιρό να γράψω...
καλά είμαι...απλά σήμερα είναι Σάββατο και βρέχει έξω και στην καρδιά μου...
περνάει ο καιρός...
και σήμερα δεν ξέρω γιατί αλλά σε μια στιγμή ένιωσα ξαφνικά μόνη και έκλαιγα...σιωπηλά ή μάλλον τραγουδιστά...

''...¨οτι Αγαπώ έιναι δικό σου και το χεις πάρει μακριά..
φόρεσες τον ήλιο στον λαιμό σου και εδώ δεν ξημερώνει πια...''

πέρασε σχεδόν ο πρώτος χρόνος...

Οι άντρες της Ζωής μου...!

''όλη μου η Αγάπη είστε εσείς,η αρχή,το τέλος,όλα εσείς,κρατήστε τα χέρια μου,τα καλοκαίρια μου,για μένα υπήρχατε πάντα εσείς...''

Μ' αυτά και μ' αυτά περνάει ο καιρός...

Την καλημέρα μου και καλό μας μήνα, ω σαν Πρωταπριλιάτικο ψέμα και εγώ εδώ να σας γράφω...παρέα με μυξομάντηλα,βήχα και πολύ πολύ ακεφιά χο χο...

Πολύ δουλειά,πολύ πάνε έλα καθημερινά και γενικά όλα πολύ,εκτός απο πολύ φαγητό ένεκεν νηστείας δηλαδή, όλα τα άλλα τα έχω απο πολύ χιχι

Εικόνες...

Γνώρισα την Εϋα Ομηρόλη,την αγαπημένη μου συγγραφέα,στην δουλειά και την Ματροκώστα,τον Παπανδρέου,τον Στόκα,κλπ αλλά εγώ εμμένω να επιμένω πως γνώρισα την Ευα Ομηρόλη..

Απλή, παρανοική θα έλεγα, δυσκολευεται να φέρει σε ίσια γραμμή μια πρόταση αλλά ήταν εκεί μπροστά μου και μιλάγαμε για την Μοιράιδα που μου χάρισε πολλά,για την Σεισάχθεια, την Διοτίμα...όμορφα πράγματα.

Μου υπέγραψε βιβλίο της που ζήτησα για να το χαρίσω στην κουμπάρα μου την Βίκη που μου έμαθε κάπου το 1999 να διαβάζω Ομηρόλη.Νομίζω της το όφειλα, εμένα το ίδιο μου έκανε ένα βιβλίο της με υπογραφή, αλλά της Βίκης θα της φανεί όνειρο και αυτό με κάνει καλύτερο 'ανθρωπο...

έτσι λέω.

Σκέψεις...Λέξεις....

Πρωινή σήμερα...ρεπάρω επιτέλους,να με δεί το σπίτι μου ,να κάνω δουλειές...
Ξύπνησα όμορφα και δε θα σου κάνω την χάρη να στραβώσω ο κόσμος να χαλάσει,σήμερα η μέρα μου ανήκει...
Δακρύζω,φέρνω στην σκέψη μου τον πατέρα μου και βουρκώνω...
Δείχνω άνετη αλλά δεν είμαι...
Η απουσία είναι παντού και με τρώει...
Σε κάθε εικόνα της μέρας μου του αφήνω μια γωνιά και αυτός δεν έρχεται...
Στο τρένο κάθε μέρα για την δουλειά όταν χαζέυω την θάλασσα τα ίδια λόγια με κυριεύουν:
''Θάλασσες,μέσα στα μάτια σου θάλασσες..''
Κρύβομαι πίσω απο το τζάμι η χαζή ...κρύβομαι μη δει η θάλασσα τα δακρυά μου και αδιαφορώ για το πλήθος κόσμου που με κοιτά με απορία...
Δεν έχω λόγια και δεν ξέρω και τι να πω άλλωστε...
''Σε ποιόν να πω αυτά που θα λεγα σε σένα,ούτε στον ίδιο τον εαυτό μου δε μπορω...''
Είναι νωρίς ακόμα,πολύ νωρίς,θα περάσει με τον καιρό...
Δεν το ήξερε μόνο αυτός εκέινη την ημέρα πως θα πέσουν οι αυλαίες,το ήξερα και εγώ...
στην εξώπορτα και ενώ περίμενα το ταξί να πάω στο αεροδρόμιο, πρώτη μου φορά που ένιωσα πως ήθελα να του πω πως τον Αγαπώ και αναρωτήθηκα αν το ξέρει...
Δεν είχα λόγο να το κάνω και όμως συνέχισα να το σκέφτομαι σε όλη την πτήση...
Σήμερα ξύπνησα όμορφα και έτσι θα λέω...
Ακόμα και αν κλαίω με λιγμούς στα σκοτεινά γραφοντας σας,ακόμα και αν χαλάστηκα με ηλίθιες σκέψεις άλλων για εμένα το πρωί...
Κάποια στιγμη θα κάνω και εγω το μπαμ μου και όποιον πάρει ο χάρος που λέμε...
Στην τελική έχω κάθε δικαίωμα..

Όταν θέλεις κάτι και ο κόσμος ανάποδα θα γυρίσει για να το πετύχεις...

οκ, λοιπόν θυμάστε πως είμαι ξένη σε ξένο τόπο και άνεργη ή για να το πω καλύτερα "προς αναζήτηση εργασίας"...ή ήμουνα έστω...

το λοιπόν είμαι στην τρίτη ημέρα αξιολόγησης αύριο με ύλη 110 σελίδων σαν ταμείας σε κατάστημα πλαίσιο στην Αθήνα...

είμαι κατενθουσιασμένη και ας έχω μόλις τελειώσει το διάβασμα στην Κόρινθο παρέα με τον άντρα μου να πίνουμε το αγαπημένο μας ποτάκι δίπλα στα πισί μας και να συζητάμε για διάφορα..ναι Κόρινθο μετά απο αγώνα δρόμου...

το πρωί ξεκίναγε η εκπαίδευση οπότε και έπρεπε απο Κηφισιά να φτάσω Μεταμόρφωση με το τουτού και την αδερφη παρέα(επίσης υπέυθυνη στο πλαίσιο)με στάσεις εργασίας και βροχή ,πράγματα γνωστά σε Αθηναίους και βάρβαρα για εμέ που είμαι επαρχιωτόπαιδο...

τελικά όλα πήγαν καλώς και πέρασα και το τέστ αξιολόγησης και έτσι μας ανακοίνωσε αυτόςο Άγιος-υπεύθυνος εκπαίδευσης πως αύριο (βλέπε σήμερα δεν θα κανουμε εκπαιδυση)οπότε και χαμογέλασα φαρδιά-πλατιά και ως τα ωτία μου και πήρα τηλ τον άντρα μου πως ...

-Έρχομαι...

-Ααααααααααααααααααααααααααααααααχ,αλήθεια?

Αλήθεια ναι αλλά ...

αλλά Μεταμόρφωση -Ν.ιωνία με ένα λεωφορείο μετά πο 5 στενά περπάτημα στην βροχή σε μία πλατεία.

-καλησπέρα χρειάζομαι να πάω σε κοντινό σταθμό του μετρό ή του Ησάπ,δεν είμαι απο εδώ και δε ξέρω απο δρομολόγια και θέλω να πάω Κόρινθο και δε ξέρω αν βολεύει και θέλω να προλάβω να πάω τον 18.27 γιατί μετά έχει απο μια ώρα και θα με πιάσει και η στάση και δε θα ξέρω τι να κάνει...βολεύει????????(ώρα 17.43)

-...ναι...αυτό...βολέυει...Ν.ιωνία(!)

κάθομαι και εγώ μούσκεμένη και κουρασμένη και ενθουσιασμένη και λίγο απο όλα και ήρεμη μιας και αφου εκεί κάνει τέρμα το λεωφουφού και η ώρα περνά..
σταδιακά αδειάζει και το λεωφουφού και μένει μια κυρία ,θα κατέβει τέρμα σκέφτμαι και λέω ας ρωτήσω και τον αδηγό.

-Συγνώμη εχουμε ακόμα πολύ...?
-...κοπελίά στραβή είσαι?δεν είδες τον κόσμο που κατέβαινε?και μου έσκασαν εμένα τα λόγια...το κατεβατό που αράδιαζα μουσκεμένη και λαχανιασμένη...

"-καλησπέρα χρειάζομαι να πάω σε κοντινό σταθμό του μετρό ή του Ησάπ,δεν είμαι απο εδώ και δε ξέρω απο δρομολόγια και θέλω να πάω Κόρινθο και δε ξέρω αν βολεύει και θέλω να προλάβω να πάω τον 18.27 γιατί μετά έχει απο μια ώρα και θα με πιάσει και η στάση και δε θα ξέρω τι να κάνει...βολεύει????????"

κατεβαίνω στην επόμενη στάση, απλά, δίχως βρισίδι παρ όλη την ταλαιπωρία και ρωτάω περαστικούς και τρέχω σαν την χαζή να βρώ Ησάπ...και βρήκα...και ανέβηκα ..και έφτασα στην Νερατζιώτισσα 4 λεπτά πρίν την ώρα αναχώρησης του προαστιακού κι λαχανιασμένη και αφού "έκλεψα"την σειρά μιας κυρίας πλαγίως ζήτησα ένα εισητήριο φοιτητικό για Κόρινθο
(τα γ... μηχανήματα ήταν πάλι χαλασμένα)

-Την Πέμπτη πρωί πάλι....

ΣΥΓΝΩΜΗ?

-κάνουμε στάση εργασίας κυρία μου ,ξεκίνησε πριν μισή ώρα...
κρατήθηκα...και πήρα τηλ στον άντρα...

-θα πάρω στα λεωφορεία χαρά μου μην ανησυχείς...
αλλά και αυτα τζίφος και εκεί που στεκόμουνα στην μέση του Ησάπ ανάμεσα σε 2 πλατφορμες ασκοπα με πήρε πάλι..

-Αγάπη?είναι ο Βασίλης στα ΤΕΙ έχει μαθημα και σχολαει κατα τις 20.30 τι λές?
πήρα τον Βασίλη και κανονίσαμε..θα πήγαινα να τον βρω στα ΤΕΙ εξάλλου είχα ώρα όσο θα έγραφε και έτσι έκανα..

Ησαπ προς Πειραιά κατέβηκα Μοναστηράκι και πήγα Αιγάλαιο και μετα ποδαροδρομο ως τα ΤΕΙ να χαλαρωσω...στην πορεία σκεφτομουναπως ποτε μα ποτε δεν εχασα ωρα απο την ημερα μου για χαζες μετκινησεις στην επαρχεια,πως τα ειχα ολα και πως ποτε δε σπαστηκα για κατι...ολα γινονταν κατα εναν μαγικο τροπο με χαμογελο...
οπως το χαμογελο 3 ωρες μετα στο σπιτι που εστρωνα να κοιμηθουμε με τον Κωνσταντινο.Το σεντονι γραφει "My home is my castle" και έτσι είναι.

Σημερα όλη μέρα διάβασμα και τωρα ποτάκι για χαλάρωση και αυριο πρωι πρωι στις 6 παρα με προαστιακο για να ειμαι εκει εγκαιρα για το τεστ αξιολογησης...και ευχομαι να πιασω το 80%για να επιλεξω εγω καταστημα και να ειμαι στο mall και ας εχει πολυ δουλεια για να μαι ευκολα σπιτι μου καθημερινα...

Ναι τελικά όταν θέλεις όλα γινονται...και εγω σκεφτομαι το δικο μας σπιτι ,την δικη μας οικογενεια,το δικο μας καλο και ς μπλέξω και στην κίνηση...το σπίτι μου θα είναι πάντα το κάστρο μου...

Καλή μας επιτυχία λοιπόν....

Ο Ζιζούλης μας!

Ο Ζιζούλης μας γεννημένος την 16ην Ιανουαρίου αναμένεται να προστεθεί στην οικογένεια αρχές του Μάρτη με πολύ ανυπομονησία...¨οσοι απο εσάς έχετε ήδη κατοικίδια-παιδιά καταλαβαίνετε τον λόγο...

Να μερικές μωρουλινοφωτογραφίες του...

και επειδή σας μπέρδεψα που είναι μικρός και δεν καταλαβαίνεται τι θα γίνει όταν μεγαλώσει σας δείχνω μελλοντιλή εμφάνιση!!!